Улогата на дефектологот во работата со деца не се ограничува само на развој на одделни вештини, туку подразбира сеопфатен и интегративен пристап кој ги опфаќа сите развојни домени: моторика, говор и јазик, когнитивни функции, внимание, меморија и социо-емоционален развој.
Клучната задача на терапевтот е да ги поврзе и усогласи овие области во согласност со индивидуалните потреби на секое дете, при што се поставуваат јасно дефинирани краткорочни и долгорочни цели. Планирањето на третманот бара рамнотежа меѓу стручните насоки и индивидуалните карактеристики на детето, како и простор за креативен пристап во работата.
Токму креативноста во пристапот овозможува секој третман да биде уникатен, бидејќи методите, темпото и начинот на работа се прилагодуваат според потенцијалите, интересите и развојното ниво на детето.
Интегративниот пристап во дефектолошкиот третман значи истовремено стимулирање на повеќе развојни функции преку една активност. На пример, преку моторни и координациски задачи се поттикнува и говорно-јазичниот развој, преку именување, формирање реченици и проширување на вокабуларот. Истовремено се вклучуваат и когнитивни елементи како меморија, внимание и следење на редослед на активности.
Со текот на третманот, активностите се надградуваат и со елементи на графомоторика, визуелна перцепција и практични задачи, со цел да се овозможи функционално учење и полесна примена на стекнатите вештини во секојдневни ситуации.
На овој начин, дефектолошкиот третман претставува целосен и поврзан процес кој не развива изолирани способности, туку гради стабилни, функционални и меѓусебно поврзани вештини кај детето.
