15 работи што специјален едукатор никогаш не би ги направил со сопственото дете

Повеќе од 15 години работам со деца со различни развојни потешкотии. Во тој период запознав стотици семејства, илјадници ситуации и научив една многу важна лекција:
Повеќето родители не прават грешки затоа што не го сакаат своето дете. Грешките ги прават затоа што никој не ги научил поинаку.
Затоа, ако утре би бил родител на мало дете, ова се 15 работи што никогаш не би ги направил.

1. Никогаш не би чекал со години ако чувствувам дека нешто не е во ред. – Раната интервенција е една од најважните инвестиции во развојот на детето. Не би чекал со надеж дека „само ќе помине“.
   2. Никогаш не би го споредувал моето дете со други деца. – Секое дете има свое темпо. Споредбите создаваат непотребен притисок и кај родителите и кај детето.
   3. Никогаш не би рекол: „Мрзлив си.“ – Зад многу однесувања стојат тешкотии со вниманието, обработката на информации, сензорните дразби или емоциите, а не мрзеливост.
   4. Никогаш не би користел срам како воспитна метода. – Дете кое постојано се срами не учи подобро. Тоа само учи да се плаши од грешките.
   5. Никогаш не би викал кога детето е преоптоварено. – Кога мозокот е под силен стрес, детето не може да учи. Најпрво му треба чувство на сигурност.
   6. Никогаш не би го присилувал да воспоставува контакт со очи. – Контактот со очи не е единствениот показател дека детето слуша, разбира или покажува почит.
   7. Никогаш не би ги игнорирал малите знаци. – Недостаток на гестикулација, избегнување игра со врсници, отсуство на говор или необични реакции понекогаш се сигнал дека е потребна стручна проценка.
   8. Никогаш не би го казнувал детето за нешто што не може да го контролира. – Прво треба да разбереме зошто се случува одредено однесување.
   9. Никогаш не би дозволил екраните да бидат главен начин на смирување. – Телефоните и таблетите можат краткорочно да помогнат, но не го заменуваат човечкиот контакт, играта и комуникацијата.
   10. Никогаш не би очекувал совршенство. – Развојот не е натпревар. Најважен е континуираниот напредок.
   11. Никогаш не би се плашел да побарам помош. – Барањето совет од логопед, психолог, специјален едукатор или педијатар е знак на одговорност, а не на слабост.
   12. Никогаш не би заборавил дека зад секое однесување стои некаква потреба. – Децата често „кажуваат“ многу преку своето однесување, дури и кога не можат тоа да го изразат со зборови.
   13. Никогаш не би го пофалувал само резултатот. – Повеќе би го пофалувал трудот, упорноста и секој мал чекор напред.
   14. Никогаш не би се откажал по неколку неуспешни обиди. – Развојот ретко оди по права линија. Малите чекори денес можат да станат големи успеси утре.
   15. Никогаш не би заборавил дека на детето најмногу му треба родител кој ќе го разбере. – Ниту една терапија, метод или вежба не може да ја замени љубовта, прифаќањето и чувството дека детето е безбедно.

Како специјален едукатор, секој ден гледам дека најголемите промени не почнуваат со скапи играчки или совршени методи. Тие почнуваат кога родителот ќе го погледне своето дете со повеќе разбирање отколку осуда. Токму тогаш започнува вистинскиот напредок.

Ако овој текст ви беше корисен, споделете го. Можеби токму денес ќе му помогне на некој родител да го направи првиот чекор навреме.